Parkta / Nihat Ziyalan

| May 29, 2015

nihatziyalanboğuk güneşte

yaşlı kemiklerimle

sızlanıyorum

oturduğum parkta

 

Adana sıcağını düşünerek;

avunmaya çalışırken,

aniden çatlamış yaşında bir kız,

koşuyor,

ceylandan ödünç

 

Aman Allah’ım!

 

Birden durdu;

lastik ayakkabısının,

bağı çözülmüş.

 

Yapma kız!

 

Kendi gitti:

yeli çarptı oturuşuma,

sarsıldım.

 

Şimşek mi yoksa deprem mi?

 

Birdenbire silkinip;

on yedilik,

sıyrıldım kendimden.

 

Düştüm yelin peşine;

arkamda bırakıp,

parkta bekleyen moruğu.

 

*2015 yılında Yapı Kredı Yayınları tarafından basılan ÇAPKIN ÇİÇEKLİ adlı kitabından

Please follow and like us:

Category: Şiir, Yazın

Comments are closed.