KARABASAN / Gün Gencer

| April 26, 2015

Sırtımı vermişim Arabistan çöllerineOLYMPUS DIGITAL CAMERA

içi boş, kof bir kara kutuya

kesik ellere, kollara, millenmiş gözlerine insanların

benim insanlarım onlar da,

kara kutular gibiyse de kafaları

kardeşlerim

herkes gibi

 

Bakmıyorum

arkamsıra

kan sızıyor kumlardan

arapça dualara bulanmış

kutsanmış tırpan biçiyor aydınlığı

bir yandan da kör testere

ağdalı, sıcak çöl serabından cisimleşerek

 

Hira’dan bir heyula, bir pala, bir mantra

üşüşüyorlar başıma

havayı tüketmişler

soluğum kesik

ezelî örümcek ağı çepeçevre

Sevr dağındaki mağaradan

güçlü ve yapışkan

 

önümde ahtapotun kolları

ağzımda, sağımda, solumda

uzadıkça uzuyor

kalın ve doymaz

vantuzların hedefi beynim

ah beynim!

beynim benim

 

kutsanmış uranyum

sallanıyor tepemde

sırat köprüsünden ince kılın ucunda

saklanacak yer yok

gözkapaklarım kesik

görmemek elde değil

ellerim…

 

nerde ellerim benim?

 

 

Temmuz 2012

Please follow and like us:

Category: Şiir, Yazın

Comments are closed.