FEDERICO GARCIA LORCA

| March 7, 2015

nihatziyalan 

dürtüp duran tüfeklere doğru döndüm

yüzü öne eğik şeylerdi

ellerimi arkadan bağlayın dedim

yürüdükçe

ileri çıksın göğsüm

 

tozlu yol önüme savruluyor

yürüyüşümün dili dolaşıyordu

şimşekten daha çabuk geçen

geçen zamanı şiire donüştürüyordum

kağıt kalem diyecek zaman yoktu

görebildiğim her şeye yazdım

duyabildiğim

düşünebildiğim her şeye

bu son şiirimdi biliyordum

 

bir ağaca yasladık1arında

çakan şimşekti şiir

dayandığım ağaç sırtını verdi

gözgöze geldik

uçuşunu havada bekleten bir güvercinle

gürledik bir kanat vuruşuyla

çekildik gökyüzüne

 

bir tek şey aklıma takı1ı kaldı

sözleşmiştik arkadaşlarımla

suyun akışını toplayıp

başka bir suyun akışına ekleyecektik

yarına demiştik

yarına

 

Please follow and like us:

Category: Şiir, Yazın

Comments are closed.