DAVET / Senem Açıkgöz

| October 12, 2016

DAVET / Senem Açıkgöz

penceresi denizi gören
cumbalı bir taş evde
-gençliğimi aramaya-
ruhumu demlendirmeye gideceğim
bir daha dönmemek üzere…

kimi gün
çam kokulu tahta sedirde
kimi gün
al yanaklı
gül memeli kadınların
ilmek ilmek sevdalarını dokuduğu kilimde
kimi gün
yerde, çimde
demlendikçe demleyeceğim kendimi…

her günaşırı
denizi yeniden boyayacağım
maviye
ve yüzümde açacak gökyüzü…

dün olduğu gibi
bugünde
sere serpe yaşayacağım hayatı
ve yarınlarda da
hep kendim olacağım

şarabın alına
rakının şerefine
yarenlik edip
kırmızı sardunyalara dökeceğim içimi

çayım kıvamında,
kahvem hatırı sayılır olacak

yemeyip yanında yatacaksınız
mezelerimin
sohbetin tadı damağınızda kalacak

şiir de okurum türküde size…
hatta içlisinden şarkılar da söylerim

ayın şavkı vurmadığında
kendi şavkımı sereceğim denize
kızgın kumların arasında
kaybedip kendimi
güneş toplayacağım her birinize

kapım ardına kadar açık
çalmadan girin içeri…

Tags:

Category: Şiir, Şiir, Yazın

Comments are closed.